امیدوار بودم وقتی به نوشته‌های قدیمی نگاه می‌کنم اگر عصبانی نمی‌شوم حداقل خنده‌ام بگیرد اما متاسفانه در مورد اغلبشان چنین اتفاقی نیافتاد پس نتیجه می‌گیریم که در طی این مدت فرق چندانی نکرده‌ام که زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد!

امیدوارم در سال آینده فعال‌ترشوم و حرف‌های تازه‌ای برای گفتن داشته باشم.

عزت زیاد!

پنگوئن ها برای جفتگیری و تخم گذاری هر سال حدود بیست سی کیلومتر از محل زندکی شان در اقیانوس به سمت قطب جنوب حرکت می کنند (در واقع تاتی تاتی می کنند) چون قطر یخ در آنجا مناسبتر است و بر اثر  سرمای تابستان ترک بر نمی دارد. از آنجا که در طی راه و در مقصد غذایی وجود ندارد باید پیش از حرکت آنقدر بخورند که تا حدود سه ماه دوام بیاورند. آنجا که رسیدند  جفتگیری می کنند و مادر تخم می گذارد و تخم را به پدر تحویل می دهد و خودش به سمت اقیانوس برمی گردد تا غذا بخورد. در تمام این مدت پدر تخم را روی پاهایش و چسبیده به شکمش نگه می دارد و در عین حال سر جایش هم تکان می خورد که یخ نزند. تخم را زمین هم نمیشود گذاشت چون بلافاصله یخ میزند. مادر که به اقیانوس رسید و حسابی غذا خورد دوباره برمی گردد تا جوجه را که حالا از تخم درآمده از پدر تحویل بگیرد و پدر بتواند برود غذا بخورد. خلاصه دو سه بار دیگر این جریان ادامه دارد و هر با نوبتی یک نفر بچه را نگه میدارد تا اینکه آن یکی برود غذا بخورد و بیاید تا اینکه بالاخره  جوجه آن قدر بزرگ شود که بشود به حال خودش رهایش کرد. فعلا چندین قرن است که این داستان ادامه دارد و تقریبا همه موجودات دیگر قطب جنوب را ترک کرده اند بجز پنگوئن ها.

جالب اینکه همه پنگوئن ها که در قطب پراکنده اند هر سال در همان روز و تقریبا همان ساعت به محل جفتگیری و تخم گذاری می رسند. در انتخاب جفت دقیق هستند و در بین همدیگر قدری میگردند تا جفت خود را پیدا کنند (البته از نظر ظاهر به چشم ما انسانها که همه مثل هم هستند. فکر کنم از چشم آنها هم آدمها همه شکل هم هستند). اگر مادری برنگردد که به بچه غذا دهد جوجه از گرسنگی میمیرد. اگر مادر دیر کند پدر جوجه را رها میکند تا برود غذا بخورد وگرنه خودش هم میمیرد (فکر کنم دوستان اقتصاددان از این یک تکه رفتار خیلی خوششان بیاید چون با همه تئوری های اقتصادی همخوانی دارد). اگر پنگوئنی جوجه اش  را در اثر سرما یا گرسنگی از دست بدهد ممکن است سعی کند جوجه یکی دیگر را بدزدد که در این صورت گروه مانع آن میشود. و وقتی پدر برگشت از صدای جوجه آن را در میان جوجه های دیگر پیدا می کند.

خلاصه حکایتی دارند این پنگوئن های قطب جنوب. نمی دانم اگر قرار بود برای دموکراسی تلاش کنند چکار می کردند!

پانوشت:

دوستی تذکر داد که مَد مخفف مدیسون بوده است که برای نام سریال انتخاب شده. عنوان تصحیح شد.

تجربه من این است:  سقف شیشه ای دقیقا آنجایی شروع می‌شود که قدرت سخنوری ات برقراری روابط جدید کفاف نمی‌کند. تجربه و مدرک تحصیلی و ثروت و روابط قطعا کمک می‌کنند تا سقف شیشه ای را بشکنی اما اگر می‌توانستم به زبان انگلیسی  در همان سطحی سخنوری کنم که در زبان فارسی، مطمئنا اوضاع فرق می کرد. فکر می‌کنم اوباما هم شاهد خوبی در تایید تجربه من باشد.

میخواهم در اولین فرصت به مدرسه بروم و ادبیات انگلیسی بخوانم!

و در ابتدا کلمه بود.

جدی جدی بیست سال پیش من دانشجوی سال اول دانشگاه بودم و حالا باید به کارآموز شرکت که دانشجوی سال اول دانشگاه است یادآوری کنم اگر یک روز دو ساعت اضافه ماندی تا کارهایت را تمام کنی دلیل نمی‌شود که فردا دو ساعت دیر بیایی سر کار!

مسعود، مجید، مرتضی! کجایید که دو سه شب پشت سر هم تا صبح می‌ماندیم دانشکده تا شبکه راه بیاندازیم؟!ما دیوانه بودیم یا این‌ها واقعا تنبل هستند؟!

مساله اصلی در تعیین ارزش هدف و ارزش وسیله است. یکی می گوید برای حفظ “چیزی” چند نفر بمیرند اشکالی ندارد. حالا اگر به جای “چیزی” بگذاریم “وطن” احتمالا تعداد موافقان با آن خیلی بیشتر می شود تا اینکه به جای آن بگذاریم “سیستم سیاسی”.

اگر بپذیریم که بالاترین پرطرفدارترین سایتی است که کاربرهای فارسی زبان مطالب مورد علاقه شان را به آن معرفی می کنند نگاهی به بخش های غیرعمومی آن مثل اقتصاد به خوبی نشان می دهد که چقدر وضع بد است. مثلا در همان بخش اقتصاد تقریبا تمام مطالب اقتصادی به نحوی دارد به مسائل سیاسی می پردازد.

بگذارید ویکی پدیای فارسی را در نظر بگیریم. فکر می کنید چند تن از ما وقت جدی می گذارد تا در زمینه تخصصی خودش در آن مطلب بنویسد و به غنای آن کمک کند. تعداد اندک مقالات آن به نسبت جمعیت وبلاگ باز و شبکه باز فارسی زبان خیلی گویا است.

خلاصه اینکه نمی خواهم بگویم فیس بوک و شبکه های مشابه آن مسوول این هستند اما به تنوع وقت کشی اینترنتی و بیهوده از این مطلب به آن مطلب رفتن هم کمک شایانی می کنند و این دامی است که احتمالا بسیاری از ما به راحتی به آن گرفتار می شویم.

بیل گیتس. در یکی از سخنرانی‌های تد تالک –

-اعترافات سعید حجاریان

فلسفه کفر است