رؤیای امریکایی؛ بخت آزمایی اسلامی
امریکا را رؤیاپردازان ساختهاند. در گذشتهای نه چندان دور هالیوود مظهر این رؤیا بود. اما داستان فقط منتهی به کسانی که در هالیوود به رویاهایشان دست یافتند نمیشود. آن چند صدم درصدی که توانستهاند بدون تکیه بر ثروت موروثی یا روابط خانوادگی یا دوستان بانفوذ به ثروت و شهرت برسند الهام بخش میلیونها نفر شدهاند که شب را به روز میرسانند تا آن تجربه را تکرار کنند. اما نکته جذابتر اینکه اگر تا چند وقت پیش هنرپیشه شدن راه حل طی این مسیر بود الان در هر زمینهای چند نمونه وجود دارد: ورزشکاران میخواهند تایگر وود باشندٰٰ ؛ کامپیوتریها میخواهند بیل گیتس شوند؛ اگر کسی ته صدایی دارد (یا حتی آنکه ندارد یا فکر میکند که دارد) میخواهد امریکن آیدل شود؛ دلالهای مسکن میخواهند ترامپ شوند و خلاصه این فهرست را تا هرجا میخواهید و در هر زمینهای بکشید
ادامه بحث به سبک حامد قدوسی: در بحثهای جامعهشناسی پارامتری است به نام میزان امید به آینده. این امید (هر چند که واهی باشد) باعث میشود سطح زندگی فرد بالا رود. مثلا دانشجویان علی رغم اینکه سطح درآمد کمتری نسبت به کارگران دارند ولی به خاطر امید به آینده از سطح زندگی بهتری برخوردارند.
رؤیا پردازی امریکایی موتور محرکی است که ملت را یک عمر با رؤیای زندگی بهتر و جهش یک شبه به پیش میبرد. بیخود نیست که میزان فروش بلیط لاتاری در کانادا و امریکا از هر جای دیگر دنیا بیشتر است.
اگر زمانی میزان فروش بلیط بخت آزمایی بهزیستی هم افزایش پیدا کرد احتمالا معنی آن این است که میزان امید به آینده در ایران هم افزایش پیدا کرده است!
March 6th, 2008 at 5:13 am
سلام خواستم بدونيد كه چند سالي است هر وقت تصميم به قدم زدن در اينترنت ميگيرم حتما وبلاگ شما را هم ميخوانم البته گذشته از قلم خوب و شيواي شما و طرز فكر جالبتون كه توي اين مدت با آن آشنا شدم اصل قضيه اينه كه من به ياد برادرم كه سالهاي سال است كه در كانادا زندگي ميكند و رابطه بسيار كمي هم با هم داريم وبلاگ شما را ميخوانم . او در اونتاريو است اگر اشتباه نكنم به اسم كانادايي مايك بور البته شايد دليل رابطه كم ما اختلاف سني زياد باشد او الان حدود پنجاه سال دارد و من سي سال
اگر اين يادداشت را خوانديد حتما به ايميل من خبر دهيد كه مطمئن شوم