کوچ: روزنگار شایان مشاطیان از تورنتو

خبر این است که بکی از معاونین رئیس جمهور در مجلسی در ترکیه که حرکات موزون توسط زنان در آن انجام میشده شرکت کرده و مجلس را تحریم نکرده است. حالا از این طرف هم رقبا فریاد به آسمان بلند کرده اند که شما چرا؟!

در اینکه بسیاری از رطب خوردگان منع رطب میکنند حرفی نیست و برملا کردن آن هم بخصوص اگر راجع به جناح سیاسی رقیب باشد البته بسیار لذت بخش است.

اما سوال این است که وقتی همیشه به خاطر شعارهایی که داده شده مسوولین امور خارجه و دیپلماتها با هزار مشکل کوچک و بزرگ مثل دست دادن یا ندادن با زنها، حضور در یک مجلس شام یا مهمانی مواجه هستند، و از این طرف کسانی که خودشان یا گروهشان همیشه منبع چنین شعارها و فشارهایی بوده شروع کنند و کم کم این عرف را عوض کنند، بهتر است از آن به عنوان مچ گیری استفاده کرد یا اینکه بگذاری کم کم این روند ادامه پیدا کند و بدون اینکه حساسیت نشان بدهی بگذاری گرهی هر چند اگر کوچک از انواع و اقسام گرفتاریها باز شود؟

حالا بگیریم مثلا در نهایت این افشاگری (که ما مردمان بسیار از آن لذت میبریم) موجب استعفا یا توبیخ آن معاون و مدیر شود و اوضاع را به حال قبل برگرداند و البته خود شما هم هزینه ای برای آن میدهید اما بعدش چه؟ قبول کنیم اگر یک کار خوب را رقیب هم کرد، خوب است و باید از آن پشتیبانی کرد یا حداقل سنگ تراشی نکرد.

This entry was posted on Friday, December 29th, 2006 at 3:41 pm and is filed under روزنگار تورنتو. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.