کوچ: روزنگار شایان مشاطیان از تورنتو

من هم بر مطلب خورشید و بحث شیرین رای دادن یا ندادن حاشیه زده ام.

متنش را در زیر می آورم:

اصولا ربط دادن رای دادن به میزان موفقیت اصلاح طلبان یا هر کس دیگری یک اشتباده متودولوزیک است. چه ربطی دارد؟ فرض کنید همین دیروز نظام شاهی سرنگون شده و حالا میخواهید انتخاب کنید. رای نمیدهید چون نمیدانید به این کسی که رای میدهید چه از آب در می آید؟! طبیعی است از بین افراد موجود به مناسبترینشان رای میدهید. حالا بیست سال انتخابات فرمالیته و تجربه هشت سال انتخابات جدی را پشت سر داریم چرا به جای استفاده از آن انکارش کنیم؟! به نظر من در اینکه باید رای داد تردیدی نیست. تازه بعد از بیست سال رای دادن در مملکت معنی دار شده است وگرنه تا پیش از انتخاب خاتمی که برنده از قبل (بدون تقلب) معلوم بود.

نکته دیگر اینکه اصولا اندازه گیری میزان موفقیت اصلاحات یا پیشرفت سیاسی و اجتماعی چیزی نیست که بشود به راحتی راجع به آن حرف زد یا اندازه اش گرفت. حتی اگر بخواهید اندازه هم بگیرید، کسی نمیتواند بگوید که پیشرفتی نبوده است. نه تنها بوده بلکه شتاب زیادی هم داشته است. موضوع این است که دیگر سیر تا پیاز امور دارد رو میشود و چون طبعا میزان کاستیها بیش از موارد درست است با دانستنش احساس یاس دست میدهد. وگرنه مگر در بقیه کشورها چه میگذرد؟ مگر در همین کانادا الان سر بالاکشیدن صدها میلیون دلار پول دادگاه و بررسی در جریان نیست؟ چطور ممکن است اینهمه پیشرفت به جلو نادیده گرفته شود؟ طبعا یک شبه نمیتوان در ایران رئیس جمهور قبلی را به دادگاه فراخواند (آنطور که نخست وزیر قبلی کانادا را به دادگاه میخوانند) اما همینجا هم هنوز معلوم نیست که بشود نخست وزیر قبلی را واقعا محاکمه کرد (اگر قصورش ثابت شود).

در مورد شرط کاندیدا میتوان شرط کافی و لازم را در نظر گرفت. به نطر من شرط لازم و کافی برای اینکه به یکی رای داد این است که آدم «معقولی» باشد. چون بیش از هر چیز دیگری برای پیشرفت ممکلت عقلانیت لازم است. بقیه بر میگردد به کار تیمی اطراف آن فرد و لازم نیست که آن فرد اقتصاددان باشد یا نظامی یا سیاستمدار. بدون کار تیمی پیش نمیرود. حالا معین معقول است برای رئیس جمهوری؟ به نظر هست. (مثلا فرهنگسراها را حسینیه نمیکند) میتواند یک تیم مناسب از میان آدمهای موجود دور خودش بچیند؟ جواب این هم مثبت است. بهترین انتخاب است؟ شاید نه. ولی قرار هم نیست بهترین انتخاب وجود داشته باشد.

با خورشید در مورد یک راه حل عملی کاملا موافقم و این را نه از سر ناچاری که به عنوان تنها راه شناخته شده در همه جوامع باید دانست نه اینکه چون راه دیگری نداریم رای میدهیم. راه دیگری وجود ندارد. کسانی هم که دلشان را به انقلاب نارنجی و مخملی و لاله ای و… خوش کرده اند یا انقلاب را به چشم ندیده اند یا اینکه اصولا نمیتوانند یک حساب دو دو تا چهار تا بچینند که سود و زیان یک حرکت مداوم رو به جلو را با هرج و مرج یک جابه جایی سریع محاسبه کنند، یا از سر یاس و سرخوردگی و بی صبری این حرف را میزنند.

This entry was posted on Sunday, April 10th, 2005 at 10:03 pm and is filed under روزنگار تورنتو. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.