چوب کبریت و دموکراسی
در باب پیش فرضهای فلسفی و اینکه در هر موردی به طور ناخودآگاه هزاران فرض اولیه داریم که آنها را اعمال میکنیم خیلی شنیده ایم. اما یک مثال عالی در این مورد وجود دارد و آن هم کبریت است:
فکر کنید یک جعبه کبریت را به یکنفر که هیچ ایده ای از آن ندارد بدهند. امکان ندارد که بدون آموزش و توضیح بتواند بفهمد کبریت ربطی به آتش دارد و چطور میتوان با آن آتش تولید کرد.
برخی پیش فرضها و آموزشها که برای استفاده از کبریت لازم است:
- باید دانست آتش چیست
- باید دانست میتوان آتش را تولید کرد و لازم نیست منتظر آتش فشانی دماوند ماند.
- شرایط روشن نگه داشتن آتش را دانست (اکسیزن کافی و …)
- جعبه کبریت یک کشو دارد که باید آن را فشار داد تا بیرون بیاید
- باید قانون جاذبه را شناخت و دانست که اگر جعبه را معکوس بگیرید چوب کبریتها بیرون میریزد
- دانه های کبریت را باید از کشو بیرون آورد
- سر گوگرد دار را باید در هوا گرفت
- لازم نیست نوشته های روی جعبه را خواند (مثلا برنامه کامپیوتری نیست که زبانش یا اینکه چه نوشته است تاثیری بر کارکرد آن داشته باشد)
- چوب کبریت باید خشک باشد
-سر گوگرد دار را باید به کناره جعبه کشید (در بعضی جعبه ها فقط یک کناره ورقه زبر دارد و باید بدانید آن کناره را استفاده کنید)
- سرعت مناسب برای کشیدن چوب کبریت را باید دانست
- میزان فشار مناسب که به چوب کبریت وارد میشود را باید دانست که به اندازه کافی اصطکاک ایجاد شود و در عین حال چوب کبریت نشکند
- اصولا مفهوم اصطکاک را شناخت و اینکه اصطکاک گرما ایجاد میکند
- چوب کبریت سوخته دوباره آتش نمیگیرد و اگر یک نفر مردم آزار کبریت سوخته را دوباره توی جعبه گذاشته بود سر کار نروید!
- اگر چارلی چاپلین را دیدید از تعجب نمیرید چون بعضی چوب کبریتها را میتوان به ته کفش کشید و روشن کرد
حالا شما بگویید ببینم تحقق دموکراسی چند «پیش فرض» و «آموزش» و «شرایط» لازم دارد؟ (رحم کردم و نگفتم اعتقاد به خدا یا نایب امام زمان در دوره غیبت کبری)