کوچ: روزنگار شایان مشاطیان از تورنتو

در میان خیل مطالبی که راجع به سوزان سونتاگ بعد از مرگش نوشته شد، یک مطلب در نیویورک تایمز بود که خیلی دلگرم کننده بود: نوشته بود سونتاگ جزو آدمهایی بود که تقریبا همه کارها را دوست داشت. همیشه آماتور بودن شعار همیشگی من بوده است و همیشه هم سرزنش میشوم که تا در چیزی باریک نشوی و حرفه ای نشوی نمی توانی حرف جدی در آن حوزه بزنی و… . این را قبول دارم که حرفه ای بودن امری بس مهم و حیاتی است خصوصا در جامعه ای مثل ایران دوای درد بسیاری از مشکلات است، اما از آن طرف آدم با دل هوسباز خود چه کند که نمیتواند از خیل علائقش صرف نظر کند؟ مثلا دلش میخواهد تکنولوزی را خوب بشناسد اما دست از فلسفه و ادبیات نکشد در عین حال که رد موسیقی و فیلم را از دست ندهد و گه گاهی هم ریاضی بورزد و….

گاهی فکر میکنم شعار حرفه ای شدن را مهندسان اجتماعی باب کرده اند چون اینکه هر کس تخصصی داشته باشد و فقط هم همان کار را به نحو احسن انجام دهد حتما برای اداره اجتماع خیلی خوب است، اما از دید فردی که نگاه کنی، گاهی حرفه ای شدن به معنای پزمرده شدن است. آماتورها چون همیشه در حال یاد گرفتن برخی نقاط تاریک هستند، به همان نسبت هم نشاط کشف ناشناخته ها دارند و مثل بچه های یک جامعه دائم در حال آموختن هستند. تصور کنید اگر در جامعه هیچ بچه ای نبود و همه بالغ بودند و دقیق میدانستند که میخواهند چه کنند و دقیقا به آن کار مشغول بودند، چقدر همه چیز کسالت بار میشد!

This entry was posted on Monday, January 10th, 2005 at 10:06 am and is filed under روزنگار تورنتو. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.