دیروز ارکستر سمفونیک تورنتو در کنار دریاچه انتاریو اجرای برنامه داشت (و البته مجانی). جمعیت انبوه مردم و خصوصا بچه ها که با صبر و حوصله نشسته بودند و موزارت و چایکوفسکی و برامس گوش میکردند دیدنی بود. وقتی کمی از شروع کنسرت گذشت و کم کم فکرهای جور واجور کنار رفتند برای چند لحظه فکر میکنی شاید این آرامش و لذتی که از این فضا و موسیقی میبری ارزش مهاجرت کردن و تحمل دوریها را داشته باشد. احساسی که خیلی به ندرت در اینجا به تو دست میدهد.
رهبر ارکستر، خانم تانیا میلر با وقار و سرزندگی خود شور و شوقی در جمع ایجاد کرده بود و با ریتم شادی که به اجرا داده بود به اضافه توضیحات مربوط به هر قطعه، برنامه را از حالت خشک و رسمی اجرا در سالن خارج کرده بود: