برای نسل ما که خود و نسل قبلیاش را در انقلاب و جنگ یافت، گل آقا فقط طنز نبود. بیش از اینکه نشانه باز شدن نسبی فضای سیاسی و حرف زدن راجع به بزرگان قوم و نقد و انتقاد باشد، دریچه ای بود به موضوعی جدید در زندگی روزمره که آن روزها چیزی غیر از ایدئولوژی و آرمان و… در آن یافت نمیشد. شاید گوشهای بود از آنچه نزد فرنگیان به Life Style معروف است. یعنی فکر کردن به چیزهایی بیش از صرف گذران زندگی، پر کردن زندگی با چیزهایی فقط به خاطر خود آنها، و نه به خاطر هدفی والا یا آرمانی اجتماعی. گل آقا برای من و شاید خیلی کسان دیگر نفس راحتی بود فارغ از آنچه در اطراف تو میگذرد، گرچه هنوز در ظاهر همه اش راجع به اجتماع بود. گل اقا دعوتی بود از همه برای طبع آزمایی. چه کسی است که حداقل یک بار شرح حال یکی از دوستان یا نزدیکانش را به شوخی با سبک و سیاق «تذکره اندر حکایت» گل آقایی ننوشته باشد؟