در پي شيوع تب مرغي، بحث دسترسي به واکسن اين بيماري در کانادا مورد توجه قرار گرفته است. در گزارشي که چند شب پيش از تلويزيون پخش شد، اعلام شد که واکسنهاي موجود ابدا جوابگوي شيوع بيماري نيست و در صورتي که بيماري به کانادا راه پيدا کند، بين يازده تا پنجاه و شش هزار نفر خواهند مرد. از حالا برنامه ريزي براي توليد انبوه واکسن شروع شده و همزمان اولويتها براي استفاده از واکسن (اگر بيماري زودتر حمله کند) تعيين شده است: اول، پزشکان، پرستاران و کارکنان خدمات درماني. دوم، پليس و نيروي نظامي. سوم: سياستمداران. چهارم، بزرگسالان و کودکان بزرگتر از دو سال که درمعرض خطر قرار دارند و آخر هم کودکان زير دو سال.
به نظرم اولويتبندي جالبي است، اما فارغ از آن، روش برخورد با مساله در مقايسه با کشوري مثل ايران جالب است:
۱. مطالعه سريع براي تشخيص وضعيت کشور در صدد شيوع بيماري.
۲. تهيه آمار قابل قبول
۳. انتشار آن از تلويزيون براي اطلاع عموم که نه تنها باعث وحشت کسي نشد، حتي تا وقتي اعلام نکردهاند که براي دريافت واکسن مراجعه کنيد، کسي به خودش زحمت نميدهد که دوباره به موضوع فکر کند. کاملا بديهي است که عدهاي حقوق ميگيرند و انجا نشسته اند که مراقب اين موضوعات باشند و به موقع اقدام لازم را انجام ميدهند. مطبوعات هم با چشم باز و به دقت موضوع را دنبال ميکنند.