حسب حالي ننوشتيم و شد ايامي چند…
بونو، ستاره مشهور راك، در مراسم انتخاب رهبر جديد حزب ليبرال كانادا حدود بيست دقيقه حرف زد. وي كه يك سازمان بين المللي براي كمك به آفريقا را رهبري ميكند از اين فرصت استفاده كرد تا ضمن يادآوري تعهدات كشورهاي ثروتمند براي كمك به آفريقا و خصوصا درمان ايدز، از آنها بخواهد از طلبهاي خود صرف نظر كنند.
كانادا جزو كشورهايي است كه تعهد كرده اند براي مهار ايدز در آفريقا داروي ژنريك ارزان قيمت در اختيار كشورهاي آفريقايي قرار دهند و اين در حالي است كه روزانه حدود شش هزار و پانصد نفر در آفريقا به خاطر ابتلا به بيماريهاي مختلف ميميرند.
سخنراني بونو يكي از معقولترين و جذابترين سخنرانيهايي بود كه ميشد از زبان يك فعال اجتماعي شنيد. شايد لفظ سخنراني هم خيلي مناسب نباشد، زيرا اصلا از قيد و بند يك سخنراني رسمي در آن خبري نبود، و در عين حال كه با آمار و اطلاعات دقيق حرف ميزد، با ارائه نشانههاي آشنا به مخاطبانش و نام بردن از نخست وزيرهاي پيشين كانادا، خيلي صميمانه بيان كرد كه چرا هوادار كانادا است: «در كانادا گونه اي از ايده آليسم وجود دارد كه در جاهاي ديگر نميتوانيد بيابيد.»
جدا از ارائه تحليلي بسيار ساده و قابل فهم از ريشه هاي خشونت و تروريسم و اينكه چگونه فقر و فاصله ميان كشورهاي فقير و ثروتمند به خشونت دامن ميزند، داستاني نقل كرد از يك مريض آفريقايي كه خود و زنش هر دو مبتلا به ايدز هستند و دارو فقط به اندازه يكي از آنها وحود دارد. بونو تشريح كرد كه اين مريض سه راه پيش رو دارد: خود به تنهايي از دارو استفاده كند و همسرش محروم بماند تا فرزندانش مدت بيشتري در كنار پدر باقي بمانند، دارو را به همسرش بدهد تا مادر در كنار فرزندان بماند يا اينكه داروهايش را نصف كند تا هر دو بمانند، گرچه براي مدت كوتاهتري. و البته اضافه كرد جهان متمدن نبايد اجازه دهد كه وي مجبور به انتخاب از ميان اين سه گزينه شود.