دقايقي پيش خبر قطعنامه اتحاديه اروپا راجع به ايران و احتمال ارجاع پرونده حقوق بشر ايران به شوراي امنيت منتشر شد. بعد از ماجراي فعاليتهاي هسته اي ايران و اتمام حجت آژانس (كه با پذيرش كامل ايران همراه شد)، اعطاي جايزه صلح نوبل به شيرين عبادي، اين گام به معني اتمام حجت اروپا با ايران است و ديگر از گفتگوي سازنده و انتقادي و خلاصه هويج و… خبري نيست.
واضح است كه ايران نميتواند دنباله روي كره شمالي باشد (امريكا طالبان و صدام را با اين هزينه گزاف سرنگون نكرده است كه منطقه اي آرام و دوست داشتني را دو دستي تقديم ايران كند). بگذريم كه كره شمالي هم مشغول مذاكره است و ديگر نميتواند به سياق سابق ادامه دهد. همزمان، ظهور جريان سوم اصلاح طلبي در كشور با كناره گيري جنبش دانشجويي از جبهه دوم خرداد، اعلام رسمي شكست جريان دوم خرداد توسط سردمداران آن و توسل آنها به نهادهاي بين المللي، اعطاي جايزه به شيرين عبادي كه عملا اين جريان سوم و مستقل را به شدت تقويت ميكند، دست به دست هم داده است تا جريان جديدي به راه افتد.
در نهايت تمام اين فشارها به ايران، جزئي از جريان جهاني شدن است كه اجازه نميدهد عنصري نامطلوب و حتي غير قابل پيش بيني در منطقه باقي بماند. گرچه هيچ وقت با ديده مثبت به جهاني شدن نگاه نكردم اما تحولات اخير مرا نسبت به جنبه هاي مثبت اين جريان براي ايران خوشبين تر كرده است. ما كه نتوانسته ايم و نميتوانيم در اين غوغاي جهاني با زيركي استفاده خودمان را ببريم، پس حداقل مردممان از نتايج مثبتش بهره مند شوند.