كاناداييها در سال حدود ۵۰ ميليارد دلار بيمه پرداخت ميكنند. اين بيمه شامل انواع بيمه عمر، خانه، مسافرت، سلامتي، از كارافتادگي و ماشين است. خصوصا موضوع بيمه ماشين جزو يكي از پرسابقه ترين مشكلات عموم مردم است چون تقريبا به اندازه هزينه ماشين بايد پول بيمه بدهيد. اگر يك مورد تصادف در كارنامه خود داشته باشيد، بيمه شما به شدت افزايش مي يابد طوري كه بعضي از افراد به علت اينكه نميتوانند هزينه بيمه ماشين را تقبل كنند، از آن صرف نظر ميكنند.
اخيرا دوباره نرخ بيمه ماشين به شدت افزايش پيدا كرده است (حدود سي درصد) و اين در كشوري كه عادت به افزايش قيمتها وجود ندارد تبديل به يك مساله حاد شده است. حتي در انتخابات اخير، بخشي از تبليغات كانديداها بر مساله بيمه و كاهش آن متمركز شده بود. سي.بي.سي گزارشي ويژه در اين مورد تهيه كرده بود و معلوم شد كه برخي شركتهاي بيمه حتي بر اساس محل زندگي افراد نرخ بيمه را تعيين ميكنند كه به وضوح طبق قوانين كانادا تبعيض محسوب ميشود. البته سن و وضعيت تاهل، نوع و مدل ماشين و بعضي شاخصهاي ديگر خواهي نخواهي نقش تعيين كننده اي در اين مورد دارند.
حالا با اوج گرفتن مساله در مطبوعات و رسانهها انتظار ميرود قوانين جديدي در اين زمينه تصويب ميشود، مثل اينكه سقف براي بيمه در نظر گرفته شود (كما اينكه استان آلبرتا وارد چنين روندي شده است). تا به سرانجام رسيدن اين موضوع، كنش و واكنش رسانهها، مردم، دولت و موسسات مالي كه سود فراواني از اين راه به جيب ميزنند جالب خواهد بود.