درگير احساسات متضادم. از طرفي از قلدري آمريکا زورم ميآيد و دلم ميخواهد اين اعتراضات جهاني و دولتهاي مختلف باعث شود که از بروز جنگ جلوگيري شود. از طرفي هم ميدانيم که فرانسه و بقيه هم قدمي برنميدارند مگر اينکه منافعشان اقتضا کند (فروش بيست و پنج ميليارد دلار سلاح به عراق در خلال جنگ با ايران توسط فرانسه رقم کمي نيست). اما از طرفي ديگر هم واضح است که منافع ما فقط وقتي تامين ميشود که سياست خارجي هشيار و مناسب داشته باشيم. وگرنه صدام و بوش فرقي نميکند. که البته به قول خبرنامه اميرکبير ما معمولا به جاي اسب برنده، روي خر مرده شرط ميبنديم.
شنيدهام که تاچر در آن زمان به خاطر فروش سلاح زياد به شدت به ميتران اعتراض کرده است و گفته که کشيده شدن جنگ به درياِ، باعث شده است که جنگ خيلي زود به پايان برسد، وگرنه تا سيصد چهارصد سال ديگر جنگ ادامه پيدا ميکرد و هر دو طرف به ايران و عراق سلاح ميفروختند. کسي چيزي در اين باره شنيده است؟