کانالهاي آمريکايي يک سري برنامه پخش ميکنند تحت عنوان Talk Show که تقريبا مثل همه برنامه هاي مشابه در همه جاي دنيا، يک مجري بسيار دلچسب و يک کارشناس از آن دلچسب تر مينشينند وسط و بيست سي نفر هم دورشان و راجع به يک موضوع بحث ميکنند. موقع پخش اين برنامه ها فقط نميدانيد دلتان ميخواهد اول خدمت مجري برسيد يا کارشناس. آنقدر بحثهاي آبکي و استدلالهاي بيربط که يک بچه دبيرستاني ايراني هم به آن ميخندد. مثلا سوال ميکنند که چرا دنيا به خاطر «روياي آمريکايي» (American Dream) اينقدر با ما دشمني ميکند! بعد شروع ميکنند به بررسي و جواب دادن.
آنچه جالب است اين است که با همين نوع برنامه ها به راحتي افکار عمومي را شکل ميدهند. داشتم فکر ميکردم چرا در اينجا اينقدر افکار عمومي راحت تحت تاثير قرار ميگيرد اما در ايران به اين راحتيها نميشود سر کسي شيره ماليد. فکر ميکنم جواب اين است که جدا از اينکه در ايران، رسانه هاي جمعي بزرگ و مقبولي وجود ندارد که ناگهان همه با هم روي موضوعي تمرکز کنند، هميشه به خاطر ضعفهاي ساختاري و مشکلات کلان، مردم عادت کرده اند که همه چيز را نقد کنند. به همين خاطر هر کسي در نقد موضوعات براي خودش استاد است و صاحب نظريه. به همين خاطر حتي اگر در مجموع تئوري خوبي هم داشته باشيد اما پايش جايي بلنگد، از نگاه مردم مخفي نميماند. حتي همان بحثهاي گاه پيش پا افتاده توي تاکسيها سهم خودش را ايفا ميکند. تکنيکهاي نانوشته مثلا جوک ساختن راجع به بعضي چيزها که جاي خود دارد.
اما تلفنهايي که به اين برنامه ها ميشود ديگر آخرش است. به اندازه بعضي سخنرانيهاي خودمان از آنها حرص ميخوريد و خنده تان ميگيرد.