مولوي در مقالاتش ذکر ميکند که «خدا عده اي را از آن جهان غافل ميکند که به آباداني اين جهان بپردازند. اين آباداني از آن غفلت حاصل ميشود.» آن بزرگوار هم که ميگويد «بنشين بر لب جوي و گذر عمر ببين»… خدا وکيلي از دل چنين فرهنگي توسعه بيرون مي آيد؟! به قول دکتر سروش آدم امروزي به جاي گذر عمر، دائم به آب نگاه ميکند و ناراحت ميشود که اين آب همينطوري دارد ميرود هيچ استفاده اي از آن نميکند. متن کامل مقاله مولوي را پيدا ميکنم ميگذارم اينجا. گرچه کوتاه است، اما از آن تکه هايي است که به خوبي ميتوان ريشه بخشي از فرهنگ ما را در آن رديابي کرد.