مدتي است ميخواهم درباره رانندگي در تورنتو بنويسم. واقعيت اين است که رانندگي در تورنتو بسيار راحت و لذتبخش است. مطلقا فشار رواني وجود ندارد و اصلا در طي رانندگي اعصابتان خورد نميشود. مردم بسيار ملاحظه همديگر را ميکنند و امکان ندارد بخواهيد به طرز نامعمول تغيير مسير بدهيد (به شرطي اينکه راهنما بزنيد) و کسي به شما راه ندهد. برعکس ايران که هرچقدر براي بيرون رفتن از يک در (حتي براي غريبه ها) جنتلمن ميشويم و تواضع ميکنيم، و موقع رانندگي ميخواهيم سر همديگر را بزنيم، اينجا ابدا فرقي نميکند (يعني در هر صورت مردم ملاحظه ميکنند!). من روزانه نزديک به يک ساعت تا محل کار رانندگي ميکنم و وقتي به مقصد ميرسم مطلقا احساس خستگي نميکنم. برعکس تهران که حتي از گلستان پنج تا کوهستان هشتم پاسداران (با توجه به اينکه از کوچه پس کوچه هم ميرفتم) يا دو تا لعنت به چاله چوله ها ميفرستادم يا از دست راننده ها به ستوه مي آمدم. علتش هم فقط يک چيز است: يک روح عمومي احترام به قانون و رعايت مقررات وجود دارد. چيزي که در ايران اصلا نيست و فکر ميکنم در طي ماجراهاي سالهاي اخير اين حس عدم احترام و پايبندي به قوانين بيشتر هم شده است.