در اينجا کرايه کردن ماشين بسيار مرسوم است و من هم براي سفر اخير يکي کرايه کردم. نکته قابل توجه اعتماد عمومي در تمام اين ماجرا است. اولا با يک کارت اعتباري هزار دلاري ميتوان ماشين بيست هزار دلاري کرايه کرد، زيرا آنچه اهميت دارد شناسايي حقوقي مشتري است. وقتي ماشين را بعد از چهار روز ميبردم که پس بدهم فکر ميکردم صورتجلسه اي که براي تحويل ماشين تنظيم شده لابد هزار تا بند عجيب و غريب دارد و من هم خسته ام و حوصله خواندن و بررسي و چانه زدنش را ندارم و هر چه بگويند بايد بپذيرم. جدا از اينکه اغلب اينها فرمهاي چاپ شده و آماده هستند. به هر حال وقتي ساعت ده شب به محل تحويل رسيدم، ديدم کسي آنجا نيست و بر يک تابلو نوشته شده که سوئيچ ماشين را بعد از ساعت کاري از اين سوراخ بيندازيد تو و لطفا مطئمئن شويد که حتما داخل افتاده است. يک کشوي کوچک هم در سوراخ تعبيه شده بود که توسط آن سوئيچ به داخل مي افتاد. خلاصه ماشين را در پارکينگ موسسه پارک کردم و سوئيچ را انداختم تو. همين و تمام!