اگر دقت کنيد ورزشهايي با جريان سريع بازي، مثل بسکتبال، هاکي، و… در آمريکاي شمالي بيشتر از ورزشهاي تکنيکي (مثل فوتبال) مورد توجه قرار ميگيرند. در فوتبال، عده زيادي براي زماني طولاني همکاري ميکنند و عقب جلو ميکنند تا نتيجه اي حاصل شود. مثلا يک نتيجه دو بر يک حاصل شود. اما در بسکتبال در هر چند لحظه «يک اتفاق قابل لمس» رخ ميدهد.
فکر ميکنم يکي از دلايل محبوبيت ورزشهايي با جريان سريعتر در آمريکاي شمالي را بايد به حساب خلقيات و عادات فرهنگي گذاشت. مردم اينجا ساده تر فکر ميکنند و به نتايج سريع و قابل لمس علاقه بيشتري نشان ميدهند. چندان طرفدار تکنيکهاي پيچيده نيستند و به همين خاطر حوصله بررسي و تحليل و شناخت مثلا استراتژي يک مربي در بازي فوتبال را ندارند. به همان نسبت هم ورزشهاي مورد علاقه بيشتر با قدرتنمايي و زورمندي همراه است (بارزترينش فوتبال آمريکايي است). حالا اروپاييها و يا ما ايرانيها را مقايسه کنيد: عاشق تحليل و نقب زدن و هزار تو درآوردن و تفسير و تعبير هستيم… چه ببريم و چه ببازيم بايد انواع و اقسام تحليلها را بعد از بازي براي هم تکرار کنيم. (خدا نکند بعدش هم عده اي به خيابانها بريزند). اما اينجا وقتي مردم تيم مورد علاقه شان ميبرد بعد از چند دقيقه سوت و کف و خوشحالي، کل بازي را فراموش ميکنند و بحثهاي ديگر را شروع ميکنند. (توضيح ضروري: نتيجه فرهنگي-اجتماعي-ورزشي فوق بعد از هم نشيني با چند کانادايي متعصب براي تماشاي هاکي حاصل شد!)
*
لينک سخنرانيهاي هفتگي دکتر سروش با موضوع اخلاق عارفان در دانشگاه ام-آي-تي.