ديروز از خيابان بلور که يکي از خيايانهاي اصلي و مرکزي شهر است ميگذشتم و ديدم چند جوان عرب پلاکادري در دست گرفته اند و در پياده رو بر ضد چيزي شعار ميدهند. يکي که بلندگو هم در دست داشت برگه اي دستم داد که راجع به عمليات اسرائيل و محکوميت آن بود. همه مردم هم به دنبال کار خود بودند و کسي توجهي به اين جماعت پنج شش نفره نميکرد…
با خود فکر ميکردم در اينکه براي اين آزادي بيان هيچ مجوز و اجازه اي لازم نيست حرفي نيست اما تا کجا اين موضوع تحمل ميشود؟ ايا اگر همان مردم بيتفاوت کم کم توجهشان جلب شود و دور اين عده جمع شوند هم ومضوع به همين شکل پيش ميرود؟ به عبارتي تا زماني که کسي به شما توجه نميکند آزاديد که هر چه ميخواهيد بگوييد. اما بعد از آن چه؟ نمبدانم فيلمهاي مربوط به اعتراض روند جهاني شدن را ديديد يا نه. يکي از جلسات آن اخيرا در کانادا و در شهر کبک سيتي بود. اتفاقا پوشش راديو تلويزيوني خيلي خوبي هم وجود داشت و با بسياري از تظاهرکننده ها مصاحبه ميشد . اما ترکيب نشان دادن جلسات اجلاس و تظاهرات و ساير مطالبي که براي بيننده پخش ميشد خيلي جالب بود. احساس ميکردي دقيقا آن تظاهرات و اعتراض هم بخش از اين جريان شده است. به صرف اينکه مخالف تن به حضور در رسانه ميدهد ديگر جزو بازي حريف شده است و کار تمام است. اما اگر نخواهد ديده شود که ديگر اصلا اعتراضش به “گوش” کسي نميرسد! خلاصه براي خود داستاني است…
دو موضوع ديگر هم در دانشگاه تورنتو پيش آمده که جالب هستند. يکي چند وقت پيش بود. يکي از استاداني که تازه هم استخدام شده بود در يکي از سمينارهاي پزشکي و دارويي نسبت به زيان آور بودن مصرف داروهايي اعتراض کرد. شرکتي که آن داروها را توليد ميکند به شدت به دانشکده اعتراض کرد و از آنجا که جزو حاميان اصلي مالي دانشکده است اعتراضش سخت مورد قبول واقع شد و عذر استاد مربوطه را خواستند. اين موضوع باعث شد اعتراضهاي زيادي درباره آزادي علمي و امنيت علمي دانشمندان و محققان دوباره مطرح شود. يک بحث ديگري هم که هفته پيش مطرح شد مربوط به رد تقاضاي استخدام يک فرد بهايي بود که ميخواست يکي از درسهاي اسلام شناسي را تدريس کند. دانشگاه با تقاضايش به علت عدم صلاحيت علمي مخالفت کرد و او هم دانشگاه را متهم کرده که اين بهانه است و چون بهايي است چنين اجازه اي به او نداده اند و از دانشگاه شکايت کرده است. دلم ميخواهد بدانم بالاخره کدام ميبرد….