يكي از دوستان و همچنين خشايار راجع به قوانين آمريكا و استراليا و كشورهاي اروپايي در ازاي آزادي اين جوامع نوشتهاند. در كانادا هم قوانين خيلي محكمي وجود دارد. نوشيدن مشروبات الكلي در كوچه و خيابان ممنوع است. حتي مغازهها و رستورانها جدا از اينكه براي فروش مشروبات الكلي بايد مجوز جداگانه بگيرند، در صورتي كه در پيادهروها صندلي بگذارند بايد دورش را با نرده محصور كنند و خارج از آن كسي حق ندارد بنوشد. در برخي جشنوارهها كه در خيابانها و معابر عمومي برگزار ميشود هم اين شركتها در يك محوطه مسدود شده با نرده اقدام به فروش ميكنند. رانندگي افرادي كه مشروب نوشيدهاند كه خطايي نابخشودني است. البته درجهبندي دارد، ولي با شايعترين گواهينامه رانندگي كه در اختيار همه قرار ميگيرد، بايد الكل خون راننده صفر درصد باشد وگرنه جريمه و مجازات ميِشود. شبهاي تعطيل پليس در بعضي خيابانها از سمت جنوب شهر (محل تجمع اغلب كلوپهاي شبانه) ميايستد و رانندگان را متوقف كرده و آزمايش الكل ميكند.
چندي پيش هم يك ماشين گشت ويژه پليس، يك پليس ديگر را متوقف و آزمايش كرده بود كه معلوم شد الكل نوشيده است كه علاوه بر جريمه و ايجاد مشكل جدي در ارتقاي درجه، در مواردي حتي ميتواند به انفصال از خدمت منجر شود. اين آقاي پليس بدشانس از يك مهماني دوستان دانشكده افسري برميگشته كه گرفتار ميشود و روزنامه با ذكر نام و درجه و ساعت و محل و… داستان را شرح داده بود.
حتي براي كلوپهاي شبانه هم قواعد دقيقي وجود دارد. مثلا ورود به اغلب كلوپها با كفش كتاني ممنوع است. براي ورود به بسياري هم پوشيدن شلوار جين يا تيشرتهاي عجيب و غريب ممنوع است. فروش سيگار به افراد زير 19 سال ممنوع است و بارها شاهد بودهام كه فروشندهها از مردم كارت شناسايي طلب ميكنند (منظورم اين است كه رعايت هم ميشود).
براي فيلمها درجه بندي وجود دارد كه از نظر سكس و ميزان خشونت طبقهبندي ميشود و جدا از رعايت زمان پخش، در ابتداي فيلم نوع درجه بندي اعلام ميِشود (مثل 18 سال به بالا). در برخي از فيلمها آرم مربوطه در بالاي صفحه باقي ميماند براي دوستاني كه در زمينه رسانه تحصيل يا مطالعه ميكنند احتمالا مرور اين سايت خالي از لطف نيست. هر چه بخواهيد راجع به محتوا، تقسيمبندي، سياستها و قواعد مربوط به رسانههاي كانادايي را در آن مييابيد.